İki devlet çözümü, sadece ileriye giden yoldur.

Önlem iki devlete eşitler arasında adil bir uzlaşma olarak davranır. Bu değil. Yerlinin vatanlarının kalıcı bölümünü kabul etmesini ve tarihi Filistin'in çoğunluğunu tanıma fiyatı olarak teslim etmesini istiyor, oysa devlet onların hoşnutsuzlukları aracılığıyla inşa ettikleri şeyi tutar. Nakba'nın sonucunu kabul ederek başlayan bir çerçeve adaletsizliği çözmez. Onu onaylar. Filistinliler, topraklarının% 78'inin adil bir yerleşimi olarak adlandırmaları istenmektedir.

İki devlet çözümü, on yıllardır Batı hükümetlerinin belirtilen pozisyonu olmuştur. Pratikte İsrail, Batı Bankası'nın on yıllar boyunca sömürge yerleşimlerini, Filistin topraklarının enklavlara, ekxing Kudüs'e bölünmesini ve herhangi bir Filistinli devletin bölgesel temelini ortadan kaldırmasını sağladı. İki devlet için verilen bir çözüm, bir parti ikincinin varlığını yok ettiğinde işlev yapamaz. Onu imkansız kılan politikaları tersine çevirmeyi reddettiğinde tek yol, bir barış sürecinin kapağı altında devam etmesine izin veren bir pozisyon tutuyor.

Çerçeve, Filistin'in kendi kaderinin ortaya çıkmasının dışında ortaya çıkmamıştı. Filistinlilerin talep edebileceği tavan olarak dış güçler tarafından dayatıldı. Kökenleri 1947 BM bölüm planına, Filistinlilerin oy kullanmadığı bir vücut tarafından çekildi ve bu da topraklarının% 7'sinden daha azına sahip olan bir azınlık yerleşimci nüfusun yüzde 55'ini verdi. Her versiyon aynı mantığı takip ettiğinden beri: sömürge projesini yerine getirmek için tasarlanmış bir yerleşim, sonra siyasi ufuklarının sınırı olarak yeniden ortaya çıktı. Kendi kaderini seçmenin, asla seçmedikleri bir bölmeye onay vermemesi anlamına gelir.

İki devlet aramak için, bölgesel genişlemede isteksiz bir negotiator olarak tek yol, genişlemek için daha fazla zaman verir. Formül gerçek durumu adlandırmaktan kaçınır. Nehir ve deniz arasında olan şey, müzakere bekleyen bir sınır anlaşmazlığı değildir. Bu, soykırım, apartheid ve askeri işgali yürütmek, egemenlik ve genişleme aramak için bir sömürge rejimidir. Bunlar bir barış sürecinden sapmalar değildir.

İki devlet çözümü İsrail'in yanında bağımsız bir Filistin devleti önerdi, yaklaşık olarak 19.67 meslek sınırları boyunca Kudüs'ü başkenti olarak, BM Güvenlik kararı 242 (1967) altında resmileştirmiştir. "Orta Doğu Barış Süreci" müzakere çerçevesinin temeliydi, ancak sadece beş yıllık bir geçiş yapmak için geçici bir anlaşma aracılığıyla resmileştirildi: 1993 ve 1995 Oslo Anlaşmaları. Üç yıl boyunca, sözde barış süreci Batı Bankası'nda İsrail kolonileşmesini hızlandırmak için bir kapak olarak kullanılmıştır. İsrail Batı Bankası'ndaki sömürge yerleşimci nüfusunu üç katına çıkardı, 2004 ICJ’nin ayrılık duvarının yasadışı olduğunu görmezden geldi, 2024 ICJ işgal edilen bölgede varlığını yasa dışı ve son vermelidir.