Netanyahu ve İsrail şu ana kadar sorun.

Zionism’in yerleşimci-kolonyal projesine geldiğinde temel bir sol bölme yoktur. Liberal ve ileri görüşlü partiler retorik, hız veya taktikte farklılık gösterebilirler, ancak Filistinli insanların hoşnutsuzluklarına inşa edilmiş bir Yahudi yerleşimci-kolonyal devletin korunması için bir taahhüt paylaşıyorlar.

İsrail'in yerleşimci-kolonyal projesi kalıcı bir devlet aygıtı aracılığıyla devam ediyor. Hükümetler politika belirledi, Knesset ayrımcı yasalar, askeri savaş suçlarını taahhüt ediyor, yargı yasadışı politikaları, devlet ajansları iddialarını yönetiyor ve yerleşimciler zemine kolonizasyon yapıyorlar. Başbakan değişebilir, ancak yerleşmek sömürgeleştirmenin kurumsal makineleri kalır.

İsrail'in yerleşimci-kolonyal devleti kuruldu ve ilk üç yıl boyunca İsrail'in siyasi solunda kabul edilen partiler tarafından yönetiliyordu. Bu dönemde İsrail, 1948'in Nakba'sını, 800.000'den fazla Filistinli etnik olarak temizledi ve 530'dan fazla köyü yok etti ve 70 katliamı taahhüt etti. Daha sonra İsrail'in içinde kalan Filistinlilere askeri kural getirdi (1948-1966) ve Filistinli mültecilerin geri dönüşünü ve mülklerini ele alan ayrımcı yasalar aracılığıyla apartheid'in yasal temellerini koydu. 1967 yılında, İşçi hükümetleri kalan Filistinli bölgeyi, Suriye Golan Heights ve Mısır Sina'yı işgal etti. Başarı hükümetler bu sömürge yapıları miras aldı ve genişletti.

İsrail'in en çok liberal “barış kampı” olarak kutlandı, bu da Oslo Anlaşmalarını şampiyona etti. Filistinli liderlik, işgalin sona ermesi ve geri dönme hakkını da içeren bir anlaşma imzalayarak büyük tavizler kabul etmesine rağmen, Rabin-Peres hükümetleri yerleşimleri genişleterek, yerleşimci nüfusunu ve kurumsallaştırmayı ve izin rejimini güçlendirerek yanıt verdi. Dil barıştı. Politika sömürgeleştirmeydi.

Eğer Netanyahu tek başına sorun olsaydı, çok fazla kez seçilmedi, ne de hükümetin politikaları bu kadar geniş kamu desteğinin tadını çıkarırdı. 2025 anketi, Yahudi İsraillilerin yüzde 82'sinin Gazze nüfusunun zorlanmasını desteklediğini buldu, ancak yüzde 73'ün İsrail'in Gazze'ye saldırmasına inandığını, 32.000'den fazla Filistinlinin zamanında öldürüldüğünde, “haksız” ya da “bir hükümet ya da bir lider değil” diye konuştu. Bu, Filistinlileri kendi varlığının bir koşulu olarak tanımlayan onlarca yıllık Siyonist ideoloji tarafından şekillendirilen daha geniş bir kültürdür.

Netanyahu'yu veya bir avuç "aşırıcı yerleşimciler" temel olarak yapısal bir yerleşimci-kolonyal sistem olduğunu olağanüstüleştirir. Politik olarak uygun, çünkü uluslararası bir tutarlılığı koruyor, hükümetlerin bir lideri veya birkaç kişiyi suçlayarak silah, fon, ticarete devam ederken ve diplomatik olarak İsrail devleti koruyor. Gerçek değişim, yerleşmek için sömürgeleştirme yapılarını hesap verebilir ve askeri, ekonomik ve diplomatik ilişkilerin süspansiyonunu ortadan kaldırmayı gerektirir, sadece bir politikacı veya birkaç yerleşimciyi kınamamalıdır.

Netanyahu'ya odaklanma, İsrail'in imajını temel olarak demokratik, meşru ve ahlaki bir devlet olarak korumak için sıklıkla hizmet vermektedir. Bu anlatı, liberal Siyonistler tarafından yaygın olarak geliştiriliyor, bir hükümet veya bir avuç aşırılıkçı eylemlerine yapısal bir sistem azaltıyor. Bunu yaparken, çözüm, yerleşimci-kolonyal sistemini bozmadan ziyade seçim değişikliği olarak sunuyorlar.