İsrail'in var olma hakkı vardır.

Hiçbir yerde devlet var olma hakkına sahiptir. Devletler politik düzenlemelerdir, hakları taşıyan varlıklar değildir. İnsanlar haklara sahiptir: hayata, güvenlike, kendini belirlemeye, eve dönmek için. Firasing, insan haklarının bir devlet yapısına aktarılmasını, bu yüzden devletin nasıl inşa edildiğine ve nasıl yönetildiğinin varlığını tehdit olarak yeniden ortaya çıktığınız için bir meydan okumadır. Gerçek soru İsrail'in var olma hakkına sahip olup olmadığı değil, sistemin varlığını koruyor, ayrılıktan, apartheid ve Filistinli geri dönüşünün reddedilmesi, devam etme hakkına sahiptir. Varlığıyla bir devletin politikalarını yeniden finanse etmek, talepin hesaplanma yapısını nasıl koruduğudur.

Sözde, çoğu zaman bir düşüş olarak kullanılır, Filistinlilerin onaylanması istenildiği baskılı bir yapı oturmaktadır. İsrail, tüm vatandaşlarının bir devleti olarak değil, Yahudi halkının durumu olarak, 2018 Ulus-Devlet Yasasında, bu da sadece Yahudi vatandaşlarına ve Filistin vatandaşlarına ikinci sınıf olarak tanınmayı garanti ediyor. Bu devletin mevcut olduğu gibi varlığını doğrulamak için, 1948'de ihraç edilen mültecilerin geri dönüşünü bariz bir etnik çoğunluk için doğru bir doğruyu teyit etmektir. Var olma hakkı, etnik temizlik demografik sonuçlarını korumak için bir haktır. Hiçbir insan kendi ailelerin dışlanmalarının korunmasının doğru bir değer olduğunu vermek istememektedir.

Talep hiçbir zaman başka bir devletinden yapılmamıştır. Kimse Fransa, Mısır veya Arjantin'in haklarını tartışmadan önce onaylaması istenmiyor. Özellikle Filistinlileri, İsrail'in var olma hakkını bir sadakat testi olarak kabul etmek için geri almak için geri çağırın: Kendi devletin kendi ayrılıklarından önce inşa ettikleri devletin meşruluğunu talep ediyor. Nakba'nın kurbanlarını sadece onu onaylamasını istiyor.

Var olma hakkı, devletlere uygulanan standart bir diplomasi özelliği değildi. Özellikle İsrail etrafında seferber edildi, etnik temizlik yoluyla kurulan bir devletin meşruiyetinin soru ötesine yerleştirilmesini talep etti. Bir devlet aslında bir mesele olarak var. Kuruluşu sadece ve sistemin bugün yasal olup olmadığının ayrı sorulardır. İsrail 1948'de 750.000 Filistinlinin kovulması ile yaratılan bir haka sahip değil, ya da onların geri dönüşlerini ve üstünlüğünü korumak için bu ayrımı sürdürmek için bir haka sahip değil.

İsrail'in kuruluşundan bu yana temel bir taktik olarak kullanılan kalıcı kurbanlık hakkında doğru olan ısrar, bir anlatı üzerinde duruyor. Devlet kendini kalıcı olarak tehlike altında tutar ve her türlü egemenliği kendi kendini koruma olarak dökmek için kullanır. Bu, sömürge projesine merkezidir. Albay ve kolonileştirme arasındaki ilişkiyi tersine çeviren sömürge hareketleri, tehlike altındaki parti olarak güçsüz gücü dökümü. Bu invers, dünyanın en güçlü militarist bomba mülteci kampları tarafından desteklenen nükleer silahsız bir devlete izin veriyor ve hayatta kalma iddia ederken bölgede genişliyor. Victimhood, egemenlik için lisans haline gelir: Şiddet daha fazla, savunma olarak daha fazla sunulmaktadır.